Macaber met ’n glimlach

trompetteEen kale sfinxkat met een mitrailleur. Vier chiwawa’s als pantoffels aan de voeten van dames in nylonkous. En een snoer van drolletjes die ook worsten kunnen zijn, om vaart te brengen in de compositie. Dat is allemaal te zien op de muurschildering Parabiosis (samengroeiing) van Trompette de la Mort, een kunstenaarsduo dat bestaat uit Gwen Stok (1983) en Bruno Ferro Xavier da Silva (1977). Ze hebben zich precies een jaar geleden opgericht en exposeren nu voor de tweede maal in de Rotterdamse galerie Unit 20: een kamerbreed spektakel van inkt, latex en acryl, grote pentekeningen en een sjoelbak in het souterrain.
Trompette de la Mort is de doodstrompet of hoorn des overvloeds, een eetbare paddenstoel die lekker is bij wildgerechten. Maar hier is hij eerder een paddo, een hallucinogeen dus, want de beelden die de ‘samengegroeide’ tekenaars ons voorschotelen zijn psychedelische tableaus waarop aapjes, katten, koeien, geiten, een olifant, een inktvis, een schildpad en andere dieren om elkaar heen draaien en ongerijmde dingen beleven die doen denken aan trippy nummers als I am the walrus van The Beatles (“goo goo goo joob”). Ook de stijl waarin de zwartwit-tekeningen zijn gemaakt, met hun stippeltjes en arceringen en collage-achtige beeldcombinaties, wekken associaties met de sixties en seventies.

In opdracht van tijdschrift Schokkend Nieuws maakte het duo van Trompette de la Mort een denkbeeldige filmposter en koos daarvoor als inspiratiebron The Holy Mountain uit 1973, een surrealistische fantasy-film die was geschreven, geproduceerd en vertolkt door Alejandro Jodorowski. Deze excentrieke Mexicaan zou daarna samen met de Franse stripgrootheid Moebius de Incal-reeks bedenken, en Moebius is weer de favoriete tekenaar van Stok en Da Silva, dus het is duidelijk waar hun beeldtaal vandaan komt. In de tentoonstelling is de Holy Mountain-interpretatie van Trompette opgenomen, met het oog van God als stralend middelpunt van een wervelend bestiarium.

Hoe zou je dit werk moeten typeren? Als tekenkunst met stripinvloeden, als monumentale kunst met een Gothic kant. “Macaber met een glimlach,” is de formulering die Gwen Stok zelf gebruikt. Ze voegt eraan toe dat je Trompette de la Mort ook kunt vertalen als ‘trompetje des doods’, morbide maar vrolijk. De zwarte humor keert terug in de sjoelbak, die een oneerbiedig spelletje speelt met de groten der aarde: de schijven zijn handbeschilderd met portretten van Raspoetin en Ghandi, Anne Frank en Kadhaffi, afgewisseld met mummies en doodshoofden. Pak de schijf met Khomeini en ram ‘m door het poortje.
Er zijn meer verrassingen: in de grote muurschildering die na afloop van de tentoonstelling zal verdwijnen onder witkalk, zijn vijf doeken verstopt die elk drager zijn van een deel van de voorstelling. Je kunt ze van de muur afnemen en als souvenir mee naar huis nemen. Een trompe l’oeil van Trompette de la Mort.

Parabiosis is t/m 26 februari te zien in Galerie Unit 20, Eendrachtsstraat 143B, Rotterdam, 4*.

Geplaatst in Volkskrant